Եվրոպայում կենացն ընդունված չէ, Մոսկվան էլ կենացներին վաղուց չի հավատում

Չի մեղմանում, է՛լի, հո զոռո՞վ չի:

Ոչ մի կերպ չի մեղմանում Եվրոպայի դարավոր թշնամանքը Ռուսաստանի նկատմամբ: Ցարական կլինի, խորհրդային, թե կապիտալիստական՝ տարբերություն չկա, Եվրոպայի համար Ռուսաստանը եղել և մնում է չարիքի կայսրություն, որի դեմ պայքարել, պայքարում ու պայքարելու են:

Հայաստանին էլ «պիտուշոկի» դեր է վերապահված աշխարհաքաղաքական այս հակամարտությունում. մեկ մի կողմն է մտցնում խաղի մեջ, մեկ՝ մյուս կողմը: Ով հաղթեց, նա էլ վերջնական որոշում կկայացնի՝ ընդգրկվում ենք հիմնական կազմու՞մ, թե՞ շարունակում ենք «պիտուխություն» անել պահեստայինների նստարանին:

Լավ, մե՞նք ինչ ենք ուզում: Ո՞ր կողմի հետ խաղը կգերադասեինք, եթե ընտրության լիարժեք իրավունքը տրվեր միայն մեզ:

«Կովկասի գերուհին» ֆիլմի էն դրվագը հիշեցի, երբ լեռնցի պերճախոսը կենաց է ասում ցանկությունների ու հնարավորությունների մասին:

«Ցանկություն ունեմ հորթ գնելու, բայց հնարավորություն չունեմ: Հնարավորություն ունեմ այծ գնելու՝ ցանկություն չունեմ: Խմենք, ուրեմն, այն բանի կենացը, որ մեր ցանկություններն ու հնարավորությունները միշտ համընկնեն»:

Հայաստանաբնակ բոլոր հայերի անունից դժվար է երաշխավորել, բայց իշխող քաղաքական թիմը հաստատ կարող է նմանատիպ կենաց ձևակերպել.

«Ցանկություն ունեմ Եվրոպական Միություն մտնելու, բայց հնարավորություն չունեմ: Հնարավորություն ունեմ Եվրասիական Տնտեսական Միության մեջ մնալու, բայց ցանկություն չունեմ: Խմենք, ուրեմն, այն բանի կենացը, որ, անկախ մեր ցանկություններից ու հնարավորություններից, փողի պակաս երբեք չունենանք»:

Իսկը փողի գինն իմացող ճարպիկ կովկասցու կենաց, որ մեկ եվրոպացիքի սեղանին է հնչեցվում, մեկ՝ ռուսների: Այլ հարց է, որ Եվրոպայում ընդհանրապես կենացն ընդունված չէ, Մոսկվան էլ կենացներին վաղուց չի հավատում: Երկուսն էլ անբաժակաճառ սեղանների կողմնակից են և հայաստանյան իշխանություններին պարզ հասկացրել են, որ երկընտրանք չի լինելու՝ կա՛մ եվրոպական բրենդի կդրվի սեղանին, կա՛մ ռուսական օղի:

Ամենատխուրն այն է, որ հավաքական հայության «քիմքը» բանի տեղ դնող չկա: Ռուսներն, իհարկե, ակնարկեցին հանրաքվեի մասին, բայց նրանց ակնարկն էլ բանի տեղ դնող չեղավ: Որոշում կայացնողի իրավունքը սեփականաշնորհած Հայաստանի ոչ բարով ղեկավարն այդ դուռը փակեց, որպեսզի մեկ ուրիշ դուռ բացվի հայերի համար: Եվրոպական տան դռան մասին չի խոսքը, այլ ընդամենը եվրոպական շուկայի, որի հեռանկարը չափազանց մշուշոտ է՝ լավատեսական կանխատեսումներ անելու համար:

Իսկ կանխատեսել պետք է, հատկապես ռուս-եվրոպական խորացող թշնամանքի պայմաններում, երբ փոքրիկ կայծն անգամ մի նոր հրդեհի պատճառ կարող է դառնալ:

Լիլի Մարտոյան

Հեղինակի նյութեր

• Շնից մազ պոկելն էլ քյար է, ջհանդամ, թե հաչոցի տակ չես մնա
• Եվրոպացի առաքյալներ, հայանման հուդաներ ու 30 միլիոն «արծաթ»
• «Անթվանք» թոթովանք, որ չի բխում Հայաստանի շահերից
• Հայկական դիվանագիտությունն ու պաշտոնական Երևանի «խորհրդավոր» լռությունը
• Կրկնակի բլեֆ
• Հրեական «ջոկեր»՝ իսրայելաթուրքական «պոկերում»
• Ձգեք գոտիներդ, մինչև ֆոն դեր Լայենը գա, ցամաքած առուն էլ ջուր բերի՝ եվրոյի տեսքով
• Վիշապաքաղ Վահագնը ու «Պատերազմի եռագլուխ կուսակցությունը»
• Էս շոգ-կրակին ո՞վ հավես ունի փողոց-մողոց դուրս գա, բողոք-մողոք անի
• Թույլ նյարդեր ունեցողները լքեն ստադիոնը
• Պատգամավոր դարձած պայմանական Պողոսն ու երդման նոր տեքստը
• Էդ խելքով ե՞ք դուրս եկել էս քաղաքական վամպիրների դեմ
• Հինգ տարի առաջ, հինգ տարի հետո
• «Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ»
• Ոչ միայն կնկա խելք, այլև կնոջ հոգեկերտվածք ունեցող ազգ ենք
• Պանիկափաշինովսկին՝ մեր ժամանակի «հերոս»
• Պաշտպանենք մեզ հոգով ծերերից
• Հակառուսական «վելոտրեկի խիզախ բայկերները»
• «Կարող ա՞ տրամվայ եմ նստել»
• «Խելառ խոտի» վնասները

Մեկնաբանություններ